Na de nachtmerrie blijft de droom leven

” The next station is Admiralty ” Tintin staat klaar om over de stappen. Maar als hij uitstapt ziet hij Patrick Bateman. Hij kijkt om en Patrick lacht. Hij schreeuwt. ” I have to return some video tapes. ” dan zingt ie ” Hip to be square van Huey Lewis and the News “. En Tintin herkent de geur van zijn aftershave ” La nuit de l”homme ” van Yves Saint Laurent en als hij uitstapt beseft hij dat het niet Admiralty het MTR station in Hongkong maar Lambeth North in Londen is .

Rutger Hauer in Blade Runner

Hij zweet, en ruikt zichzelf, en ziet een poster van Rutger Hauer in de film Blade Runner. Was ie uit 1982 ? Hij heeft geen tijd om na te denken want de vader van Chang uit het album de Blauwe Lotus staat op de roltrap. Hij zwaait met een zwaard en roept ” Eerst zal ik Uw hoofd afhakken dan zult U de waarheid kennen. ” Hij is niet veranderd sinds het album dat verscheen in 1936. Maar zijn bewegingen zijn wat roestiger. Tintin springt van de ene roltrap op de andere en sprint naar de uitgang.

Hij herkent Zia Airport als ie naar buiten holt. En hij wil naar binnen. Maar het woord Zia is veranderd en er staat Meander Ziekenhuis. En hij is in de war want het vliegveld van Dhaka kan toch niet in een ziekenhuis zijn veranderd ? Hij baant zich een weg tussen honderden schreeuwende Bengalen, Hij slaat om zich heen, en geeft iemand 20 dollar die hem naar binnen werkt door een deur en hij staat voor een raam, hij gaat de kamer binnen en herkent Marie die in een Astronauten pak staat.

Haar moeder zit aan een tafel. Ze heeft een kleurboek, en overal liggen kleurpotloden van Carandache en zegt ” Nu ga ik die ezel kleuren, want dit is een ezel , en die is grijs, daarna deze vos, die maak ik zwart. En Marie heb je Peter al begroet . ” Ze kijkt niet op en Marie antwoordt zonder hem aan te kijken. ” Het is niet Peter maar Tintin en ik heb corona dus daarom heb ik dit pak aan. ”

Hij wordt in een dwangbuis gestopt. En vastgebonden. Er zijn verplegers met grote handen. Dan voelt ie zich wegzakken. Als ie bijkomt zit ie in dwangbuis op een stoel. Een vrouw met een rode paardenstaart zit met de rug naar hem toe. ” Ben je wel eens in Albanië geweest ? ” En hij antwoordt ” Nee ” en zij zegt ” Het heeft net geregend maar het klaart net op. Het is er prachtig. ” Ze staat op Ze draait zich niet om en zegt dat zijn bloedwaarden goed zijn.

Als ze zich omdraait is er een flits en hoort hij water, er is geknars, hij knijpt zijn ogen dicht. hij ziet een molen met een waterrad ” Herr Tintin Sie waren schon lange nich mehr bei uns. ” Hij herkent de man in livrei en hij herkent ” Army Dreamers ” van Kate Bush. Hij weet hij is vlakbij bij Bayreuth, in een gehucht waarvan hij de naam niet meer weet. Dan moet het een droom zijn. ” Army Dreamers ” En hij denkt dat ie alles laat gaan. Hij ziet Patrick Bateman en een bijl. Hij wil op hem in slaan. De grimas is veelbetekenend.

Dan is er een schreeuw en zit ie recht op. Eef zit voor hem. Zij draagt een kobalt blauw t shirt met lange mouw. Een bloemetjes short om haar lange benen. ” Je had een droom ” zegt ze rustig. Het is donker en vraagt zich af waar ie is. ” Hotel Julien zitten we, weet je nog ? ” Alsof Eef gedachten kon lezen.

Hij hijgt nog en het zweet gutst van zijn lijf. Hij dacht dat ie een Ibis had geboekt en ja, in ieder geval hadden ze het er over gehad. Maar dit klonk bekend. Ze pakt een handdoek en droogt het zweet van zijn lijf. Antwerpen dus. Eef komt met een San Pellgrino Limonata Tintin glimlacht, dat ze dat hier hebben. Het smaakt hem goed. Hij wordt rustig en voelt zijn hartslag naar bendeden gaan. Hij pakt de afstandsbediening. Hij herktent ” The man from la Mancha ” en mijn God daar komt ie ” The impossible dream ” Het klopt niet. Natuurlijk kan het kloppen maar het is Maar met een hoofdletter.

En Tintin liep naar het raam. En keek verbluft naar buiten. Sinds wanneer stond de “Sagrade Famiglia ” in Antwerpen ? En sinds wanneer smeerde Eef pokon op zijn hoofd ? Ze lachte en zei dat zijn haar dan misschien sneller zou groeien. Maar op 1 of andere manier was deze droom aangenamer.

En hoe ” impossible ” wil je het hebben? Hij was moe, doodmoe, en Eef vond haar eigen haar ” porno ” donkerblond. Toen wist ie, de droom was onmogelijk. En hij zakte in een remslaap die zijn weerga niet kende. Hij sliep 12 uur achter elkaar.

” Over half uurtje m’n laatste wedstrijd “

Ik las het. En las de app nog eens. En toen nog een keer. Ik had er geen rekening mee gehouden dat ze misschien haar laatste reguliere wedstrijd niet zou kunnen. Ik bedoel ik had haar uit willen zwaaien met bloemetje, dat leek me gepast !

Maar ik was 200 km verder op.

Ik heb veel wedstrijden van mijn Britt gezien. Heel veel. Britt was 13 of 14 , ze zei dat ze samen met Robia een proefwedstrijd ging spelen bij Victoria. ” Leuk ! ” riepen Mai en ik. Ik dacht er verder niets bij. Britt was van ballet, en van tennis. Een proefwedstrijd dat zegt natuurlijk niet zo veel. En ik dacht aan hele kleine Britt die ik bij een tekencursus meestal ophaalde nadat Cindy net gezwommen had ( zwemles ).  consciëntieus rustig, en altijd nog bezig met de tekening. ” Wat een rustig kind is dat! ” zei de tekenmevrouw die een zwak voor haar had.

En voordat ik het wist stond ik opeens weer langs de lijn bij Victoria en zag in plaats van Felix die toen voor tennis had gekozen mijn dochter Britt. Dus stond ik samen met Meester John ( onderwijzer op de Fabritius school ) en de vader van Robia ontspannen te genieten. En toen ik weer met mijn ogen knipperde vroeg Mr John of ik niet aub ” coach en begeleider van het team wilde zijn ” Dat wilde ik niet dat was toch meer wat voor Mr John zelf ? Laat mij met een koffie langs de lijn maar staan. En als je helemaal niemand kan vinden kunnen we dat dan misschien samen doen.

Brritt met haar grootste fan

Gedoe leek het me. Toen Britt me ook polste zuchtte ik, en besloot het te doen. Britt zag ik leuk voetballen. Ze was linksbenig, maar kon ook met rechts aardig uit de voeten. En week na week begon ze het spel echt te ” lezen ” . Het was een leuk team. Ik zag in haar een ideale linker middenvelder, eigenlijk kon ze de hele linker flank bestrijken. Ze had een onwerkelijke conditie. Ze was fanatiek zoals ze dat ook was met bordspelletjes en haatte verliezen. Daisy, Demelza, Robia,Jessie, Josje, Janiek, Zomaar wat namen. En ze begon ook doelpunten te maken. Trots was ik,

Ik schreef westrijdverslagen in het clubblad.En hoopte zo dat het ” meisjesvoetbal ” wat positiever zou worden bekeken. Er kwamen meer meisjes leden,

En ergens in Mei werd Britt met haar team de MB 1 kampioen, heel veel jaren geleden. De wedstrijd was op het hoofdveld, ze wonnen, en ik knipperde met mijn ogen en voorzitter Robert Witteveen kwam met bloemen en of ik niet de hele meisjesafdeling wilde opzetten. Dat wilde ik niet, eigenlijk wilde ik gewoon weer met een kop koffie langs de lijn. En of ik de plaatselijk krant de Gooi en Eemlander wat vragen kon beantwoorden.

Britt rukt op naar voren !!!

Die kop koffie kwam weer toen Britt haar studie begon in Amsterdam waar ze ging wonen en uitkwam voor Buitenveldert. Ze werkte bij cafe Bax en volgens Rodney en Sanne was Buitenveldert geknipt voor haar. Dat was het ook. Buitenveldert vr 4 dat speelde op de zondag was de ideale mix voor het voetbal ( fanatiek en sportief ) maar de derde helft werd nooit vergeten. Britt heeft daar vriendinnen voor het leven gevonden. En natuurlijk was daar ook de sympathieke Chris als coach, Cilius als trainer. Door de jaren heen Nico de brave scheidsrechter die niet meer de middencirkel uitkwam. Wat namen ; Sanne, nog eens Sanne, Hiske, Saar, Janny, Lynette, Abel, Madelein, Roos, Mireille, Paulien, Lizzy, Kirsten, Nienke, Wendolien, Esther en zoveel anderen !

1 van de beruchte Teamuitjes !

UIt een wedstrijdverslag

Voor me vecht Brittt een duel uit met een speelster van Dosv. Ze lijkt het te verliezen, zet de achtervolging in, en wint alsnog en tikt de bal simpel naar Lizzy. Het is midden eerste helft, en begrijp niet hoe ze het tempo volhoud. De zon zakt en brandt in mijn rug. Het voelt goed. Naast me staat de vriend van Nienke teamgenote van Britt. Zij geeft gym les, hij is mllitair. Hij oogt jong maar zijn blik tekent Afghanistan en net terug uit Brazilië. Zoveel zielen en gedachten langs een voetbalveld.

Ze werd nog weer kampioen en bijna kampioen. Het was trainen op een half veld. Buitenveldert had chronisch ruimtegebrek. De contributie was als de vierkante meter prijs, bizar hoog, dus verkaste het hele team naar DVVA. Daar werden ze Vrouwen 2.

Uit een blog

Met voeftbal maniak en super vriend Nejib !

Ik word op mijn schouder getikt. Als ik me omdraai zie ik Nejib. 63 jaar jong, pezig lijf, we kennen elkaar een eeuwigheid. Uit Tunesië komt ie. Vrienden hebben soms weinig woorden nodig.   ” Number 14 ….? ”  Ik knik. Hij volgt het spel even in stilte. Vader van Rowen en Nadim, echtgenoot van Mai “s beste vriendin Emilie. Inspirerende vader en stond net zo vaak langs de lijn als ik. Voetbal verbroedert en vervadert  echt. Na een minuut of 10 kijkt hij me aan.   ” What happened with my little Britt.?  My sweet little Britt. Mannn, she plays clever, really clever, does not mess about, physical, and mannnn, she is quick, she plays like an animal …”  Nu is dat een heleboel emotie en bewondering en dat siert Nejib. Hij lacht en juicht als Buitenveldert scoort..  ” Mannnnn it is Britt her assist …”  Ik lach met hem mee

Britt in het geel zwart van DVVA

Het was even wennen Britt in het geel. Met vader van Mireille langs de lijn. Heerlijk ontspannen. We voelden ons Waldorf en Staddler uit de Muppetshow . De tijd verstrijkt en Britt besluit samen met vriend Kay terug naar Hilversum te gaan. Ze speelt wat proefwedstrijden en Victoria had geen dameselftal en ze koos voor S Graveland.

Britt tweede van links gehurkt uitkomend voor S Graveland

Uit een wedstrijdverslag

Het was een privé oorlogje geworden tussen Zowie en haar directe tegenstandster. Zowie was snel en ook fysiek, haar directe tegenstandster, was fysiek maar niet snel en moest af en toe aan de noodrem trekken. Dat gebeurde nu voor de derde keer in 10 minuten en die brave Britt mijn dochter zag het gebeuren. Zij was trouwens niet de enige. Paulien meen ik en Roos hadden al snel hun oordeel klaar en lieten dat blijken. Toen kwam duiveltje uit het doosje Britt nog even met de onschuldige ” one liner ” …..  ” Wel een beetje opletten scheids …! ”  Het werd onze Duitse scheidsrechter vriend wat te veel. Britt kromp wat ineen want ze zag dat dit fout ging. En Britt kreeg echt netjes een gele kaart … ( wat in dit geval betekende 10 minuten langs de kant )  …  ” Jij bent de derde met een grote mond, das ist zu viel ..”  En ik zag mijn dochter met gebogen hoofd van het veld gaan. Hoeveel onrecht kon men Britt aan doen lachte ik bij mezelf .. Ik kon me niet herinneren dat Britt ooit een kaart had gepakt, of een waarschuwing.

Ze besloot voor het 2e elftal te kiezen en had het naar haar zin alleen ze was bijna of vaak de oudste van het team. Britt kan doorgaan voor 19 maar is gewoon 31 en de rest van het team was net 20 of iets meer. In Amersfoort op het complex bij CJVV zei ze het. ” Ik ga stoppen, pap ! ” en ” Ik ga nog wel wat partijtjes doen op Swift en misschien zaalvoetbal maar het is goed zo. Beetje in het team van Jannie bijbeunen maar het is klaar. ! ”

Uit een blog, haar laatste officiële goal

 De wedstrijd was vermakelijk maar dacht niet dat er nog veel ging gebeuren. De eerste helft had ik gemist. En nu wat ik had gezien was ’s Graveland de iets gevaarlijker ploeg. Ik bedacht me of ik de shirts van tegenstander ” Voorwaarts ” uit Utrecht mooi vond, het groen / zwarte verticale shirt was klassiek met de zwarte broek, en de zwarte kousen. Iets te donker, misschien. Hetzelfde shirt maar dan kobalt wit met iets bredere strepen had thuisclub ’s Graveland met zwarte broek en kobalt unie kousen.

Ik zag hoe dochter Britt als links back ver was opgerukt dichtbij het strafschop gebied, de bal knap veroverde, zich tussen twee verblufte Voorwaarts verdedigers vrij speelde, de 16 meter in ging en kort keek ze op hoe en wat, en met een korte venijnige schuiver met links liet ze de Voorwaarts keepster kansloos. Het zou de winnende treffer zijn.

Lieve Britt, het was een fijne voetbalreis samen, 19 jaar ( ! ) fantastisch dat ik dat met je mocht beleven ! Van Reeuwijk, Amersfoort, Monnickendam, Hoevelaken, Woudenberg, Utrecht, Maarssen, Heerhugowaard, en elk gehucht boven Amsterdam en in de provincie Utrecht zijn we geweest !

Medicatie

Haar stem was duidelijk en goed verstaanbaar. Zorgzaam was ze. Zieke papa stopte de medicijn in zijn mond wat ie wegspoelde met een slok water. Dan noemde ze de volgende medicijn, en begon het proces opnieuw. Pil doorslikken, water en door. Sabine noemde ook altijd de hoeveelheid er bij. Het proces nam een paar minuten in beslag. Dat was 1996.

Anno 2022 staart ze even in het luchtledige. ” Soms moet ik nadenken over mijn medicatie. Gek is dat. Bij papa wist ik het altijd. ”

Tintin staat in een apotheek. Hij heeft een lijst meegekregen die hij moet meenemen. De apotheek mevrouw zucht. Waarom zijn mensen die bij een apotheek altijd laat hij het ” zuur ” noemen. Of Tintin in Bussum, Hilversum, of in Soest is, de bedomptheid, de chagrijn is altijd het zelfde of toch anders.

Een lach in een apotheek is een zeldzaamheid. Hij kijkt naar buiten over het water. Hij weet wat er komen gaat. Hij hoort hoe zij de naam van Eef fluistert. Dan noemt ze een medicijn. Alles gaat in papieren zakken. ” Dat is dan 11,45 ” Eef had verklaard dat ie alles zo kon meenemen maar er is altijd wel ergens het bekende addertje. En om vervolg zuchten voor te zijn pakt ie glimlachend zijn pinpas. Waarom het ook altijd een bedrag is rond de 10 Euri begrijpt ie ook niet. In ieder geval lijkt hem de waarde als ie de hoeveelheid ziet een vermogen. Dan geeft ze nog even aan welke medicijnen er niet bij zitten want het is nooit compleet en soms zijn er dubbele dosis van wat maar 1 keer besteld is. Wat bevrijd verlaat ie de apotheek.

De volgende ochtend is ie bezig met het ontbijt klaar te zetten. En alles staat klaar, gemberthee, wat yoghurt, en hij bedenkt zich dat ie de cruesli i vergeten is. Als ie de keuken binnenloopt blijft ie staan. Hij ziet hoe Eef in haar witte badjas bezig is met haar medicijnen.

Alles word gecontroleerd. Hij hoort haar zacht vloeken omdat er weer wat mist. En dan weer. ” Ah dat is fijn ! ” Het gaat allemaal in een immens grote medicijnkist met een toepasselijk rood kruis erop. Ze praat voor zich zelf en neemt dan alles in wat ze nodig heeft. Ze is super geconcentreerd. Dan kijkt ze op en zegt. ” Je hebt toch niets moeten betalen hè ? Anders stuur maar een tikkie ! ”

1 seconde is ze stil.

” Oh Tintin, huil je, oooh, ik zie tranen. ”

En Tintin voelt de tranen over zijn wangen. Daar is geen medicatie voor.

Op 4 mei zijn we twee minuten stil

In Sandhausen ziet Tintin hoe R uit zijn dak gaat. Het fenomeen Simon Terrödde scoort in de allerlaatste minuut. R is ras supporter, en als Tintin 1 ding geleerd heeft van deze trip is het de liefde van R die bijna blind is voor zijn club. Later in het Schalke hotel staart ie over het water, zijn ogen zijn nog vochtig. Hij mompeltt dat het niet zo belangrijk is. R was aangedaan en volgde naast alles wat Schalke 04 was ook de gebeurtenissen in de Oekraïne. Hij regelde transporten van en naar Oekraïne. Hij was betrokken bij huisvesting van vluchtelingen in het Ruhrgebied.

Tintin dacht aan het boek ” Mensen deugen ” van Rutger Bregman, waar ie net aan begonnen was, en het eerste hoofdstuk vertelt eigenlijk vooral over de veerkracht van de mensen. Dat veel studies de prullenbak in kunnen. Juist de bombardementen in de tweede wereldoorlog of het nu op Londen of op Dresden was, het maakt en maakte een gevoel van saamhorigheid los terwijl de beleidsmakers en generaals juist dachten dat wanneer je burgerdoelen zou raken je de ziel en het hart van de bewoners zou demoraliseren. De boomerang deed zijn werk. Sterker begon de getroffen steden aan het herstel, de lidtekens bleven maar het geloof in weder opstand was groter.

In Hengelo denkt tante H aan haar te vroeg overleden man S. Hij zou jarig zijn geweest. Hij mopperde als puber altijd dat het niet leuk was om dan jarig te zijn. Op 4 mei vier je geen verjaardag.

Banksy

In Montpellier sluit B haar ” Office de tourisme ” waar ze al zoveel jaar de scepter zwaait. Ze besloot wat te drinken. Ze moest afschakelen. Het biertje smaakte. Het was een moeilijke dag geweest. De sterfdag van haar vader. Hij was een pezige klein gespierde man. In topvorm. Zijn pensioen was vroeg geweest. Hij verzorgde zich goed. B wist niet beter. Bij elke oorlogsfilm en hij wilde ze allemaal zien liepen de tranen over zijn wangen. De beroeps militair die het tot generaal schopte had aan B weleens bekend hoe zwaar het was geweest de gevechten in Vietnam waar ie als beginnend Frans militair zijn onschuld en zijn jeugd achterliet. Wie komt er wel ongeschonden uit een oorlog ?

In Tiel denkt Y aan haar vader E. Het zou ook gek zijn als ze daar niet aan dacht. Haar vader had Auschwitz overleefd. E vertelde zijn verhaal op middelbare scholen. Dat het maar nooit vergeten zou worden. Hij vertelde duidelijk. De stem is prettig. 94 werd ie. In 2019 stopte hij met zijn verhaal te vertellen. Knap hoe je zo je verschrikkelijke verhaal kunt vertellen en dat telkens weer. Eelt op de ziel zal hij niet gekend hebben.

Eef staat op een parkeerplaats. Ze kijkt over een groen weiland. ” Het gaat over minuutje beginnen. ” hoort ze Tintin zeggen. Ze kijkt naar hem. Hij staart over het weiland. De stilte langs de drukke N weg is mooi. Ze ziet dat hij weekdier is vandaag. Ze kent hem ook anders. Soms spijkerhard, dan weer als hyper actieve luidruchtige beschouwende levens genieter. De klare lijn waaruit hij ontstaan is probeert hij te volgen maar de wereld is te complex voor die helderheid. ” Duizend bommen en granaten ! ” zou kapitein Haddock roepen. Alsof die niet genoeg gevallen zijn. De dodenherdenking begint. 2 minuten stilte.

Eef en Tintin staan hand in hand. Eef voelt haar ogen branden. Alles komt samen in 2 minuten stilte. Dat kleur zwart wit is en omgekeerd. Dat we nooit vergeten hoe kostbaar vrijheid en vrede is, en hoe breekbaar en kwetsbaar we kunnen zijn. Kleur gevoel. Dood en leven!

Ze knijpen elkaar wat harder in de hand.

Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten waar
Schuilen kan nog wel, heel dicht bij elkaar
( Frans Halsema )

Ze staan er nog. Ze zwijgen nog. Ze leven nog. Dankbaar bijna nederig vervolgen ze hun weg omdat het nog kan.

Een deel van ” the Lads “

Hij straalde. Hij was oprecht blij me te zien en ik hem. M ken ik al honderd jaar en hij is van mijn generatie. We voetbalden samen, gingen naar dezelfde school, samen op vakantie, naar dezelfde tennisclub en zijn elkaar nooit uit het oog verloren. Hij ziet er goed uit, draagt een sportief navy jack, een PME Legend spijkerbroek, en witte Stan Smithjes ( Adidas ).

Hij is druk met de taart. ” Ik heb hem speciaal voor je meegenomen. De taart is van het kaliber Verkley, maar toch nog een stapje hoger. ” Verkley was en is nog steeds de maatstaf voor goed gebak in Soest waar we vandaan kwamen. ” Wil je geen cappucinootje Peet, want dat hoort hier eigenlijk bij ? ” Ik antwoord dat gewone koffie goed is en hij antwoordt dat Quin zijn zoon tegen Swift moet in Zuid moet voetballen en dat daar de koffie eigenlijk wel het best is van alle Amsterdamse voetbal kantines.

Ik ben op het tennispark van Tie Breakers in Amsterdam. M de jarige speelde thuis, en mijn zoon Felix is clubgenoot van M dus ik sla een dubbel slag en eigenlijk een driedubbel slag want Felix zijn beste vrienden zijn er ook. Frans, Robert, en Pim. Frans is huisgenoot van Felix, en Pim en Robert kent ie vanaf de basis school en ze speelden jarenlang voor HFC Victoria. Ik mis Tom maar je kunt niet alles hebben op zo “n dag.

M lult me de oren van het hoofd, heeft het over fantastische dag, jammer van de wind en de taart is inderdaad lekker en vanuit mijn ooghoeken zie ik zowaar dat Felix een soort van warming up doet. Het is blijkbaar menens. M hoeft vandaag alleen een dubbeltje, en het niveau is eigenlijk te hoog voor hem bekent ie, maar hij kan het nog en zal hem later op de dag een verdienstelijke dubbel zien afwerken in de 3e klasse heren.

Voordat ik het weet zit ik op een bankje 1e rang naar Felix te kijken die Topklasse zaterdag speelt. Ik kijk naast me en zie Pim en Robert, bedenk me al die zaterdagen langs de lijn bij Victoria. Frans daar speelde Felix later mee. Mooie sierlijke voetballer. Ze zijn druk ik schat ze alle drie 27 of 28. Ook hier lijkt er niets veranderd. Pim is de ” story teller ” en staat aan. Het gaat over ranking, en hij zoekt zijn eigen ranking en zucht want wachtwoorden weet ie niet meer en vertelt over tactiek , en of Ingrid nog les geeft op Gooiland. Ik knik. Even is ie stil. Dan komt er bier en cola light wil ie eigenlijk niet gaan halen, dat werk. Frans lacht en geeft repliek. M kijkt bewonderend naar Felix en komt naast me zitten. Maar hij is druk in zijn hoofd en gaat weer naar zijn team. Robert volgt de wedstrijd intens en is stil.

Het is inmiddels derde set volgens Pim is Felix nu echt ” los ” en we zien hoe hij een onmogelijk harde tweede service van zijn tegenstander blokt en hij lijkt gebroken. Felix serveert degelijk en is sterk in de ralley, de derde set pakt ie en Tie Breakers staat volledig tegen alle verwachtingen in met 4-0 voor na de singles.

Ik vind het mooi geweest. Zwaai naar Mi die nog aan het spelen is. Ik ap hem later op de avond of ie het dubbeltje nog had gewonnen zijn antwoord was puur .

” Nee, ze waren net iets te sterk Was wel weer een heeeerlijke dag en fijn dat je erbij was ”

Verder ging het nog over de late goal van Brobbey en dat er nog 4 finales zijn en dat zelfs de grootste Amsterdamse optimisten er een hard hoofd in hebben.

Lang nagedacht over welk filmpje hier nu bij hoort. We gaan terug naar 2014l. Locatie Ruitersweg 105 x ” The lads ” kijken voetbal. Een penalty van Klaas Jan Huntelaar. Tegenstander Mexico.

8 mei 2019. Grief never ends, but it changes, it is a passage not a place to stay. It is not a sign of weakness, nor a lack of faith. It is the price of love.

Tintin deed de wandeling die hij zo vaak had gemaakt. Maar altijd deed ie dit 1 keer per jaar helemaal alleen. Het was nog vroeg. De zon was fel dat was ie toen ook. Hij ging het restaurant binnen waar ze niet vaak hadden gezeten. ” Vergane glorie ” snoof Eef en ze had gelijk. Het was tochtig bij de ramen. Tintin herkende de ober en hij herkende hem. ” Alleen dit keer ? ” en hij kleurde, bloosde en bedacht zich dat het misschien pijnlijk was. Maar dat was het niet. Hij bestelde een koffie, wat croissants en een verse jus waarom hij moest glimlachen. ” Aangemaakt, dit is geen pure sinasappelsap. ” had Eef toen gezegd de laatste keer dat ze er hadden gezeten. Tintin had een boek bij zich. Een pil van Erik Brouwer, voetbal in Europa. 574 bladzijden, en hij moest er nog 100 en het boek maakte hem verdrietig maar had hem veel geleerd

. De politiek, de sterren en hun teloorgang, en daar waren er meer van dat ie had kunnen denken. Het ergste was het racisme geweest op de Engelse velden. De bananen die de donkere spelers Cyril Regiss, John Barnes, of Viv Anderson naar hun hoofd kregen. De drank die grootheden als George Best, en vooral Gerd Müller volledig in hun ban had. De DDR voetballers die moesten klikken naar de Stasi. De verhalen zijn legio. Giusseppe Meaza die door Il Duce mocht doen en laten wat ie wilde als hij maar scoorde op het veld, wat ie voor de rest deed, vooral vrouwen scoren, hoorde niet bij het gedachten goed van de fascist maar Meaza leverde altijd zijn doelpunten af dus werd er de andere kant opgekeken.

En dan is er de zelfmoord van Gary Speed. Ik lees het en ik word er emo van. Gary was getrouwd met zijn jeugdliefde Louise. Hij schreef haar in het begin lange lieve brieven sommigen hadden een donker randje. Maar ” Great Gary ” was een modelprof, speelde 85 caps voor Wales wat lang een record was, en over 500 (!) premier league wedstrijden. Zijn laatste klus was ie manager van het nationale team van Wales, Een familie man. Om half drie ging ie nog met een fan op de foto, toen hij gevraagd werd ” Sure Mate ! ” had ie geantwoord. Daarna reed ie naar huis. Hij kuste Louise omhelsde zijn zoons. Daarna ging ie naar bed. Om zeven uur s ochtends stond hij op ging naar de kelder, pakte een touw, en hing zich op. Hij werd 42 jaar.

Tintin was stil dacht aan Robert Enke de Duitse keeper die de stress niet aan kon en ook koos voor de dood. Als hij Arnold Bruggink ziet in de studio ’s van ESPN zijn oude team genoot moest hij daar altijd aan denken. En aan zijn vrouw.

Tintin had frisse lucht nodig. Hij vervolgde zijn weg. Langs de kinderboerderij, een brug over, en dan een klim naar een rode stenen bank waar ie ging zitten. Hij pakte een platte steen waar ie 8-5- 2019 had opgezet, En de T van Tintin en de E van Eef. Hij keek over het water en dacht terug toen hij haar daar op de eerste hulp zag ploeteren. Hij was de ambulance achterna gereden.

Toen besefte ie opeens dat alles vergankelijk kon zijn. Dat we sterfelijk zijn, en natuurlijk hij wist dat, ouders gestorven, schoonouders, maar je proeft geluk , de schoonheid van het moment. Hij legde de steen in een hoek. Op de achterkant had ie een Ajax shirt getekend. De wedstrijd had ie niet gezien, maar hoorde in het ziekenhuis dat 1 van de beste Ajax teams ooit was uitgeschakeld voor de halve finale CL door Tottenham en daarmee het besef dat ook dit waarschijnlijk niet meer terug zou komen.

Dat was de kans. Maar dat is een bijzaak, Voetbal zal altijd de bijzaak blijven. Eef hyperventileerde, en ze ging door de molen. Nu was er een dauw boven het water. Mooi was het, ontspannend. Dat kon ze ook ontspannen, en lachen, en genieten. Hij stond op en liet de steen liggen zoals elk jaar en liep verder. Hij hoopte dat Eef hem zou vinden. Kinderachtig maar dat was niet erg. Door de natte paden ging zijn tocht, langs een prachtig huis, met een tuinhuis waar een pop in stond. Dan langs de Ewald van Houten rotonde nog een saai stuk weg. De jaarlijkse pelgrim liep ten einde. Hij startte zijn auto en reed naar waar ze zo vaak hadden gezeten. Hij bestelde een Italiaans biertje wat ze blijkbaar van de kaart hadden gehaald. Hij zag een brug en een kerk die hij zo in zou gaan. Het was een beetje zo’n dag voor kerken en dacht hoe Eef de zondagsschool had volbracht.

Hij tankte waar ie ook die nacht van de 8e mei had getankt. Het voelde goed. Hij schrok en zag een Fiat 500 met luxe laarzen op de achterbank. Ze keek hem onderzoekend aan. ” Ik ken jou, jij bent de textiel man toch ? ” Hij knikte dat ie het was. De gelijkenis was verbluffend, Zij keek alleen maar en vroeg niets. Hij zag de zus van Eef wegrijden in haar Fiat 500 waarschijnlijk naar Eef zelf.

De DHL koerier van Mais Kostuumverhuur !

Soms doe ik een DHL pet op. Dan word ik ingehuurd door Mai en als ik het kan combineren is het prima. Zo ging ik met klederdracht Volendam naar een visboer in Enschede, Peaky Blinders naar Emmen ( hele Touran vol ) voor een reclame filmpje, naar Haarzuilen met kostuums uit de middeleeuwen voor een foto shoot, maar meestal gaat de pet op richting Amsterdam.

De ” taart ” is een gewild object, levensgroot ding waar je ” uit springt ” bij wijze van. Hij moest naar Amsterdam en wel naar de Poptempel Paradiso op de Weteringschans. Daarna kon ik direct door naar de Bilderdijkstraat waar 2 harten waren gereserveerd. Prima, dat was nauwelijks 1,5 km verder.

Het was Paaszaterdag, relaxed, Besloot het te combineren met bezoekje aan Badhoevedorp daarna waar Felix tenniscompetitie speelde.

Sportify aan, zonnebril op, banken plat, taart en de harten er in ! Het leven is eenvoudig en goed. Het is druk. Bedoel als echt druk in Amsterdam. Maar ik heb de tijd. Kijk om me heen en mijmer wat over wanneer ik laatste keer in Paradiso was, en bedacht me dat dat bij een dance event moest zijn geweest op een vrijdag avond waar Ben Liebrand volgens mij 1 keer in de maand draaide. Daarvoor concerten natuurlijk, ik glimlach als ik denk aan de Undertones, the Clash, Iggy Pop, en zelfs David Bowie. Maar goed no way José, dat ik voor bij de Paradiso kon parkeren, alles afgezet, heb geen zin in gedoe parkeer in het Byzantium vlak bij het Ramada a 2,50 per 15 minuten, pak de onhandige taart die net in de lift van de parkeergarage gaat. Mensen kijken verbaasd, en mijn God hoeveel toeristen kun je hebben ???

Ik loop via het Max Euwe plein zo tegen de Paradiso op, zij ingang, grappen over de taart, waar de slagroom was en zo, maar ik lach vriendelijk terug en geef de taart af. Een band geen idee welke repeteert, de stemming is Paaszaterdag achtig, zon en na ons de zondvloed.

Krijg telefoontje van de baas ( Mai ), het gaat geen Bilderdijkstaat worden maar de sigarenboer op de Kinkerstraat 67. Okay, denk nog dat het dichterbij is, maar jammer joh, omleiding en net dat stukje van de Kinkerstraat is niet bereikbaar. Maar goed geen haast en geen nood, en stapvoets hobbelen we naar de Kinkerstraat, of liever gezegd, paralelstraat gevonden en verdomd kan parkeren, Parkmobile geeft geen signaal, nou ja, dan maar vol het risico in. We kennen wel tegenslag. Ik meld me bij de sigarenboer, soort Primera vestiging, maar sigaretten, en blikjes Red Bull zijn trending want toeristisch Amsterdam zit ook in de sigarenboer. Maar goed na 22 Marsen en Twiixen en 45 Red Bull klanten, en 32 Marlboro mensen, niet werkende passen ” Nee Amex doet het hier niet ” ben ik eindelijk aan de beurt. En zeg dat ik de harten kom afleveren. De man weet van niks. Ik bel met baas, baas belt met klant en klant belt mij en ik geef telefoon aan sigarenboer. Hij knikt en het is okay.

Ik fluit vrolijk als ik weg loop 10 minuutjes en auto geen bon. Spotify weer aan, 12 km en ik ben in Badhoievedorp, vooruit het duurt even, bruggetje werkt niet echt mee, maar op het park speelt het team dat Topklasse speeltt op de eerste banen. Een dj mengt heel voorzichtig wat ” lounge ” muziek, de bar is goed bezet, en ik kijk een set naar Sven die voor Tie Breakers de tweede set wint, en we zijn al snel een uur verder en besef dat ik Felix niet meer zal zien dubbelen das jammer maar geen ramp. We keuvelen wat over Ajax, Chelsea, werk en druk Amsterdam. De DHL pet kan af. Boodschappen al gedaan, straks relaxed koken, wat makkelijks gedaan. Dienst en plicht vervuld ! Maandag 2e Paasdag haal ik de taart weer op !

Talking loud and clear

Ik herinner me vogelverschrikkers. Pastel tinten, herenoverhemden met afgrijselijke motieven. Jaren 80 kapsels. Zoeter kon het niet. Ik was het nummer even vergeten. Een niemendalletje van Orchestral Manoevres in the Dark. Ze waren me opgevallen door het nummer Electricity, witte hoes, met oranje, ik heb de lp nog. En ja Junk Culture ook op vinyl daar staat het aanstekelijke ” Talking Loud and Clear ” op. Volgens mij was het nog een single maar werd meer ” cult ” hit dan iets anders.

Talking loud and clear
Saying just what we feel
Lying in the grass

We’ve got time on our hands
Body next to body
With silence all around
We understand each other
But didn’t make a sound

Maar het is de blaaspartij die blijft hangen, verder kabbelt het als een lente dag met zon en picknick. Makkelijk en overzichtelijk met regenbogen zonder regen, Bijgesloten 2 uitvoeringen, de siingle, en daarna een uitvoering met de Royal Liverpool Philharmonic Orchestra. Gewoon even wat ” licht ” in een bizarre wereld.

Kinderachtig blijven

Toen ie op de knop ” verzend ” had gedrukt was alles zoals het zijn moest. Had hij er tegen op gezien ? Ja, was het meegevallen ? Ja, heel erg zelfs. Had het energie gekost ? Ja, ook, heel veel, en was daarom de dag zo snel gegaan als ie ging ? Kinderachtig had ie zich vanochtend gevoeld. Terwijl ie zijn nieuwe lap installeerde. Het geneuzell met wachtwoorden, installeren aan de printer, alles lijkt even anders. En voor je het weet ben je alweer gewend aan de snelheid van de het ding. Het fijne geluid uit de speakers, het lichtgewicht in je tas, je vond dat je het verdiend het en eigenlijk was dat ook zo !

Dat je zo nog zo kinderachtig blij kunt zijn, dat is eigenlijk vertederend. Tintin glimlachte om zijn eigen conclusie. Hij sloot af. Sportschool vandaag ff niet. Het was wat bewolkt. Hij had zin in het Paasweekeinde. Hou ouder hij werd, hoe meer hij het waardeerde bedacht ie zich. De bestelling was de deur uit. Hij bedacht zich dat ie zon wilde. Wel ging iemand blij worden, hij lachte, dat was altijd goed. Soms is het goed kinderachtig te blijven.